Emre Güler

Herkesi hatırla…

// 22 Eylül, 2009 // Yorum yapılmamış » // düşündüklerim

Bayramların içinde en çok sevdiğim şeker bayramıdır. Tam anlamıyla bayram edilir, ziyafetler çekilir, tatlı yenir tatlı konuşulur. Yapacak işin, vazifenin en az olduğu bayram olduğundan insanlar gerçekten bir birlerini ziyaret ederek, bayram tebriklerini sunarak vakit geçirirler.

Her bayram olduğu gibi büyükler aranır, bayramları tebrik edilir, gönüller tazelenir. Hepimiz yaptık elbette, ancak bu bayram ben size farklı bir hikaye getirdim. Bayramın gerçekten bayram olduğunu unutmayalım, küçük-büyük, genç-yaşlı, dost-düşman, ayırt etmeden bayramda insanları hatırlamanın önemini bir kez daha düşünelim diye…

İşletmemizin bulunduğu bir dükkan var, yeri bize ait değil, kiracıyız. Mal sahibi amcamızın bir eşi var Hacer Teyze. Kendileri oldukça yaşlı insanlar. Şimdi 7 yıl kadar öncesine gidiyoruz, 7 yıl önce Hacer Teyze’nin oğlu kanser tedavisi görüyordu. Ne tür bir tedavi görüyordu hatırlamıyorum, ancak büyük abimle kan grupları çok uyumlu olduğu için abim sürekli donörlük yapıyordu. Ancak uygulanan tedavi başarıya ulaşamadı ve Hacer Teyze oğlunu kaybetti. O günden beri de abimi oğlu gibi sever. Bayramlarda sevdiklerimizi hatırlarız ya, hacer teyze de her bayram yaşlı bedenine aldırmadan, dükkana gelir. Çok zorlandığı için merdivenleri çıkamaz, kapıdan abimi çağırır. Bayramını kutlar ve her bayram yaptığı gibi bir çift çorap getirir, çoğunlukla kendi örmüş olduğu çoraplar.

Bu bayramda abimlere yardımcı oluyordum ve bu sahneye ilk defa tanıklık etmiş oldum. Hacer Teyze’nin çok hasta ve yaşlı olmasına rağmen bayramın hatrına sevdiği insanları böylesine hatırlaması beni gerçekten etkiledi. Ben de bu gün oturdum, eskiden de olsa iyi vakit geçirdiğim insanlara birer mesaj attım. Bayramlarını kutladım, içlerinde hiç konuşmadığım, kavga ettiğim insanlar da vardı. Ama eski günlerin hatrına onlara bir iyi niyet gösterisi olarak işaret gönderdim.

Hepinizin, hepimizin bayramı kutlu olsun.