Tekrar tanıdık olmaya karar verdiğimde kimse beni yadırgamadı. Telefona sarıldım, bilgisayarımın başına oturdum eski bir dostumu aradım, eski bir arkadaşa mesaj attım. Bir şey istemek için değil, yalnızca halini hatrını sormak için aradım. Sanki uzun zamandır görüşmemişiz gibi değil de, her gün görüştüğümüz biri gibi konuştuk, bu iyi bir şey olsa gerek. Zamanın bizi yabancılaştırmadığının ispatı olsa gerek. Dost her zaman dosttur, yıllarca aramasan da, ihtiyacın olduğunda orda olduğunu bilmek değerini arttırır. Bu değerin yanında, her gün görüşmek elbette çok daha kıymetli, ona lafımız yok.

Kafamda bazı fikirler vardı, endişelerim vardı, kimin aklında yok ki. Şanslı olanlardanım ama ben, ben arada sırada durup suyun dışından bakmasam da kendime, birileri çekip çıkarıyor, bir bak kendi hayatına diyor. Hoş oluyor insan, yaptıklarının değerini anlamak insanı sakinleştiriyor, olgunlaştırıyor.

Güzelliklerin üst üste gelmesi, baharın gelmesi bu olsa gerek, henüz bahar gelmedi biliyorum ancak güzel bir baharın geleceğini şimdiden hissediyorum. İşler yolunda gidiyor, isteklerim yerine geliyor. İlişkilerim güçleniyor, insanları sevme duygum artıyor. Saygınlık görüyorum, karşılığında insanlara verdiğim değer artıyor, ben de onlara saygın olduklarını hissettirmeye çalışıyorum.

Bu dönem benim ustalık eserim olacak, akademik anlamda da sosyal anlamda da çok güzel işlerin altına imza atacağımı düşünüyorum. Neşe ve umutla doluyum.

Bir anımı anlatacağım. Küçüktüm, bu yüzden anımın bir kısmını hatırlıyorum, bir kısmını annem tamamlıyor. İstanbul’un eski mahallelerinden birinde ufak bir evde yaşıyorduk. Ben, iki kardeşim, annem ve babam. Bir apartman dairesinin giriş katıydı. Çok nezih bir yer değildi, bu yüzden komşuluk hakları ile ilgili çok sıkıntı çıkıyordu. Üst katlardan sofra bezi silkeleyenler, çamaşır asanlar, çamurlu ayaklarıyla kapımızdan geçenler… Sıkıntıların ortasında bendeki de çocukluk ya, üst katta olan balkonlu evleri üstün görüyorum. Bir gün annemle yürüyoruz ve durup şöyle diyorum; Anne bak Allah’ın bile balkonu var bizim yok, ama merak etme büyüdüğümde ben sana balkonu olan kocaman bir ev yapacağım. Allah’ın balkonu dediğim yer ise minarenin şerefesi.

Şimdi bana derler küçükken belliydi böyle işlerle uğraşacağın. Daha kendimi bilmezken baş koymuşum mimarlık yoluna. Ancak insanlar gördüklerinin arkasına pek bakmazlar, yüzeyde görünenlerle yetinmeyi yeterli bulur. Oysa bir zamanlar da bilgisayar üzerine eğitim alacağımdan emindi herkes. bilgisayar ve bilişim dünyasına olan merakımı herkesler bilir, görürdü ve bu çocuk ileride çok başarılı olacak derlerdi.

Ben kadere inanırım, ancak ona hiç teslim olmadım. Hep kendi çizgimi çizmeye çalıştım. Lakin kendi çizgimi ne yöne çizersem çizeyim, çizginin bir ucu kaderden geçiyor. Bu günlerde yoruldum, artık kendi istediklerim bile bana keyif vermiyor. Hayatını dümdüz çizgilerle çizen bu çocuk artık kaderin kalıbına uygun gidiyor, bazen eğri, bazen tırtıklı, bazen de kesikli çizgilerde. Bunca sene çizdiğim çizgiler bunun için miydi diyesi geliyor insanın. Sonunda yine kadare kalacaksam, baştan dolaşmanın anlamı neydi? Ah be kader, yine getirdin bizi bir kavşağın başına, tabelasız gönderiyosun bizi yola.

Bu açıklamadan sonra gelelim son günlerdeki rey kavgasına. Tabi arkadaşlarım bilir ben ayak üstü siyasi sohbetlere pek katılmam, çekimser dururum. Facebook sağolsun beni konuşulan konuların derinliğinden (!) mahrum bırakmıyor. Zoraki olarak sohbetlere dahil olunca da bana cevap hakkı doğmuş oluyor. Böylece;

• Burdan çeşitli kuyruklarda beklerken arkadaşını araya alan, kaynak yapan/yaptıran adamın çeşitli partilerin adam kayırmasını eleştirenin
• altındaki arabasından, giydiği kıyafetten yediği yemeğe kadar yabancı sermayeyi destekleyenlerin çeşitli partilerin yabancı sempatisiyle özelleştirme yapmasını eleştirenin
• kendi disiplini ve güvenirliliği beş para etmez ama çeşitli partilerin işleyişlerini eleştirenin
• ülke elden gidiyor diye bağıran fakat kendi bütün gün facebook’ta embesil testleri çözen insan kılıklının

kıçımın sol tarafını öpmelerini istiyorum. Kendin yapmadığın işi başkasının yapmasını bekleyemeyeceğini bu yaşına kadar anlamadıysan bu saatten sonra sana bir şeyler anlatmamızın manası yok kardeşim. Değişim/düzelme/darbe/ihtilal adına ne koyarsan koy Atatürk’ün ön gördüğüne yakışır bir Türk genci olmak istiyorsan önce kendin “adam gibi adam” olucaksın sonra ağzını açacaksın. Hadi yeterince adam olamadın, şartlar el vermedi bari ağzını açıp kendini rezil etme, sus adam olan konuşsun. Zamanında bir öğretmenim vardı ve bana şöyle demişti; Doğru işler doğru yoldan yapıldığında doğrudur, eğri yoldan doğru iş yapılmaz.

Uzun lafın kısası, çuvaldızı önce kendimize batıralım kendimiz düzgün bireyler olalım ondan sonra baştakini suçlamaya gerek kalmaz, çünkü hiç bir toplulukta doğru ya da yanlış olan fark edilmez “farklı” olan fark edilir. Herkes doğru olursa zaten insanlar hatalı olanı fark eder, bu gün fark edilsin diye boşa uğraştığın mesele toplumdan çok da farklı değil ki fark edilmiyor.

Bu gaflete düşenlerin kıçımın sol tarafını öpmelerini istediğimi söylemiştim, neden sol tarafı diyebilirsiniz, haklısınız. Diğer tarafı  bunları yaptıktan sonra ithamlarımı üzerine alınmayıp, facebook ve türevi sitelerde anlamsız haraketlerini ve davetlerini sürdürenlere ayırdım, onlar da sağ tarafını öpsünler.

Saygılar,

Emre Güler